تو كز محنت  ديگران بي غمي   .............

معلـم به ناگه چوآمد ،کـلاس                 چو شهری فـروخفته خاموش شد

سخــن‌ های ناگفتۀ کـودکان                  بـه لب نا رسیـده فرامــوش شد

 

معلـم زکـار  مــداوم مــدام                 غضبناک و فرسـوده و خسته بود

جـوان بود ودرعنفوان شبـاب                 جوانـــی از او رخـت بر بسته بود

 

سکـوت کـلاس غـم‌ آلود را                   صـدای درشـت مــعلم شکست

زجا احمدک جست وبند دلش                  بدین بی‌خبر بانگ ، ناگه گسست

 

بیـا  احمدک درس دیــروز  را                 بخوان تاببینم که سعدی چه گفت

وای احمدک درس ناخوانده بود                 به جـز آن‌ چه دیـروز آنجا  شنفت

 

عرق چون شتابان سرشک یتیم                خطوط خجالت به رویـش نگاشت

لبـاس پـر از وصله و ژنـده‌اش                 بـه روی تن لاغرش لـرزه داشت

 

زبانش به لکنت بیفتاد و گـفت                  بنی‌آدم اعضای یک‌ دیگرند

وجودش به یک‌ باره فریاد کرد                 که درآفرینش زیک گوهرند

 

در اقلیـم ما رنج ، بر مردمان                    زبـان دلـش گــفت بـی‌ اختیار

چوعضوی به دردآوردروزگار              دگر عضوها را نماند قرار

 

تو کز ، کز تو کز ، وای یادش نبود            جهان پیش چشمش سیه پوش شد

نگاهـی به سنگینی از روی شـرم                بـه پاییـن بیفکند و خامــوش شد

 

زاعماق مغزش به جز دردو رنج                       نمـی‌کـرد پیـدا کــلام دگر

درآن عمـر کـوتاه او خاطـرش                          نمـی داند جـز آن ، پیام دگر

 

ز چشـــم مـعلم شـراری جهیــد                   نماینـــدۀ  آتـش  خشــم او

درونـی پر از نفرت و کینـه داشت                  غضب می‌درخشید درچشـم او

 

چــرا احمـد کـودن بـــی‌شعور                 مــعلم بگفتـا به لحـن گـران

نخواندی چنین درس آسان ، بگو                   مگر چیست فرق تو با دیگران

 

عرق از جبین،احمدک پاک کرد                   خـدایا چه مـی گویـد آموزگار

نـمی‌بیند آیـا که در ایـن میـان                  بود فرق، مابیــن دار و نـدار

 

چه گوید؟ بگوید حقایق بلنـد؟                 به شهری که ازچشم خود بیم داشت

بگوید که فرق است ما بین او                وآن کس که بی‌حد ، زرو سیم داشت

 

بـه  آهستـگی احمـد بــی نوا                   چنیـن زیـر لب گفت با قلب چاک

کـه آنها به دامان مادر خوش‌اند                   و من بی‌وجودش نهم سر به خاک

 

به آنها جز از روی مهر و خوشی                     نگفتـه کسـی تاکنـون یک سخن

ندارند کاری  به جز خورد وخواب                     بـه  مال پـدر تکیه دارنـد  و مـن

 

من از روی اجبارو از ترس مرگ                  کشیدم از این درس بگذشته دست

کنم بـا پـدر پینـه‌ دوزی و کـار                 ببیـن  ،  دست پرپینه‌ ام شاهدست

 

سخـن‌ های او را مـعلم بـرید                   ولـی او سخن‌ های بسیـار داشت

دلــی از ستـم‌ کاری ظالمـان                   نژنـــد و ستـم‌ دیده و زار داشت

 

مـعلم  بکوبیـد  پــا  بـر زمین                    که این پیک قلب ، پر ازکینه است

به من چه که مادرزکف داده‌ای                    به من چه که دستت پرازپینه است

 

رود یک نفر پیش ناظم کـه او                  بـه همـراه خـود یـک فلک  آورد

نمایـد پـر از پینـه پـا های  او                   ز  چوبـی  کـه  بهـر کتـک  آورد

 

دل احمد آزرده و ریش گشت                   چو او این سخـن از مـعلم شنفت

ز چشمان او برق سویی جهید                   به یاد آمدش شعر سعـدی و گفت

 

ببیـن یادم آمد کمی صبر کن                     تأمـل خدا  را  ،  تأمـل  دمی

توکزمحنت دیگران بی‌غمی       ‍          نشاید که نامت نهند آدمی

 

 ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

تابلو ، نقاش را ثروتمند کرد .

شعر شاعر ، به چند زبان ترجمه شد .

کارگردان ، جایزه ها را درو کرد  ...

 

و هنوز سر همان چهار راه ، واکس میزند کودکی که بهترین سوژه بود  ...

 و شرم نمی کنیم با ترازوی کودک گرسنه کنار پیاده رو ، وزن سیری مان را می کشیم.